23 Nisan 2021 Cuma

Mutlu Cuma

                                               Günaydın, günaydın!!

                             Bugün mutlu bir cuma, bugün Çocuk Bayramı. Her ne kadar evlerde kapalı kalmış olsak da, coşkuyla meydanlarda kutlayamıyorsak da bunun geçici olduğunu bilmeli, elimizden geleni yapmalıyız. Öğrencilerime şiirleri dağıtıp evlerinde balonlarla, bayraklarla bir köşe oluşturmalarını söylemiştim. Dün herkes evinden çektiği videoları gönderdi. Demin elime geçen videoları grubumuzda paylaştım. Evimize bayrağımızı astık. Pencereden bakınca çocukları olan komşularımın da camlarını yazılarla, bayraklarla donattıklarını gördüm, çok sevindim. 

                                  Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu Olsun !


Gelelim bu haftanın nasıl geçtiğini anlatmaya. Geçen cuma çiçekçiye uğrayıp hem anneme hem kendime cuma çiçeklerimi aldım. Bu sefer bu tatlı gülleri aldım. Renkleri öyle güzel ki. Ama ertesi gün hepsi solmaya başladı. Artık bu çiçeklerde de bir şey var, hiç dayanmıyor. Bende hepsini kesip kitap aralarına koydum kurutmak için.


                     Geçen hafta okul kapanmadan önce ki günler sınıfımızda doğaya açılarak bir çok şey yaptık. Mini bahçemize ektiğimiz marullarımızı, soğanlarımızı suladık. Bahçede ki değişiklikleri inceledik. Sınıfta pamuk arası tuttuğumuz çimlensin diye beklediğimiz nohut , mercimek gibi tohumları da bahçeye ektik.



Okul çıkışı köyde yürüme zamanlarım başlamıştı. Doğa yavaş yavaş hareketlenirken, özlemle beklediğimiz güneş az da olsa yüzünü göstermişken köyde bu fırsatı kaçırmak olmazdı.



Sarı düğün çiçekleriymiş bunlar galiba. Tüm tarlaları kaplamış, artık armut ağaçlarının çiçeklenme zamanı gelmiş, toprak hala ıslak, güneşli yerler yakıcı ama gölgelerin üşüttüğü zamandayız.


                  Şehre döndüğümde belediyenin ektiği bitkilerde de canlanma gördüm. İki rengin mükemmelliğine bakın ne kadar güzel değil mi?


Bahçemde yavaş yavaş canlanırken bazı bitkilerin de ömrünü doldurduğunu görüyorum. Nasıl bir denge! Doğa hiç boş ve devamsız kalmıyor. Kamelya çiçeklerini döküyor.


                     Bahçemde bu yıl baya değişiklikler yapmayı planlıyorum hatta başladım bile. Mesela bu duvar çok yıpranmıştı. Buranın dönüşümünü taşlarla yapmayı düşünüyorum. Bahçeyle ilgili videoda çekiyorum, yakında youtube üzerinden yüklerim.


                            Bu hafta bahçenin ön yüzüne belleme yaptım. Bu işlerde eşimin bana hiç faydası yok. Normalde de sevmez bahçe işlerini ama şu sıralar eve dönen babasının bakımını tüm gün yapıyorlar. Oruçlu olarak fiziksel çalışmak çok zor gerçekten. Bende her gün azar azar çalışıyorum eğer o gün yağmurlu değilse.


                 Bu hafta Kemal Sayar'ın   İnsan olmak ötekinin ıstırabıyla hemhal olmakla başlar.cümlesiyle başlayan bu kitabını okudum. Zaten konuşmalarını, görüşünü sevdiğim Sayar bu kitabında da beklentimi karşıladı. 


                    Bir cuma daha gelmiş, evlere kapanmışken morallerimizi düzgün tutmayı, sağlığımıza dikkat etmeyi, vaktimizi hayırlı geçirmeyi tavsiye ediyorum. 
Herkese mutlu haftalar, huzurlu günler!


19 Nisan 2021 Pazartesi

venedik

                       Artık korku, aksiyon ve komedi filmleri seyredemiyorum.  Bir dönem korku filmlerine sarmıştım; gece gündüz seyreder  bunlar mı insanı kokutacak derdim. Neredeyse türünün tüm örneklerini seyretmişimdir. Keza komedi filmleri de öyle. İnsan gençken her şeye gülüyor zaten. Son on yılda az da olsa komedi de nedense hiç gülemiyorum. Hele küfür, argonun artık hayatımızın içine işlemiş haline zaten  canım çok sıkılıyorken böyle filmlere tahammülüm hiç yok. Cinsel göndermelere de  gülemiyorum  bir çokları gibi. Aksiyon filmler de ki gürültü, koşturmaca o kadar çok ruhumu sıkıyor ki anlatamam. Yani artık sinemanın bir çok türüne mesafeliyim.

                     Geçen gün seyrettiğim yarı belgesel yarı drama filmde baba, yönetmen kızına neden kurgu filmler çekmediğini soruyor sonra da bunun daha çok para getirdiğini söylüyordu. Yönetmen kız ;

                    ''Gerçek hayat çoğu zaman  uydurma şeylerden çok daha ilginç.'' deyince artık yaşanmış olayları seyretmekten daha çok hoşlanır olduğumu anladım.

                   Buna benzer nedenlerden belgesellere, biyografilere yöneldim bir kaç yıldır. Seyrettiğim Dick Johnson'un Ölümü ve sonrasında The Father sarsıcı ve kaçınılmaz sona ait. Üst üste yaşlılık, baba konularıyla ilgili filmler kendi ebeveynlerime olan düşkünlüğümü arttırıyor. Onların yaşlı insan olma yoluna doğru girdiklerini görünce merhamet, acıma, üzüntü ile dolup taşıyorum. 

                     Babam 1945 doğumlu. Genç kızken özellikle lise yıllarında beni sıkma, bir çok şeye izin vermeme, istediğim lisede okutmama nedenlerinden dolayı nefret ediyordum. Hatta onun verdiği kalın iki ece ajandasına yazdığım günlükte neredeyse her sayfa da seni sevmiyorum baba, seni hiç bir zaman affetmeyeceğim yazmışımdır. Şimdi gülerek bakıyorum o günlere tabi ki. Çünkü babama çok benzediğimden - hem huy hem de fiziki - aynı davranışları kızıma şimdi ben yapıyorum, onun gibi öfke içindeyim. 


                     1971 yılında babam Yalova'da açılan Aksa fabrikasına ilk girenlerden. Meslek lisesi mezunu olunca o zamanın mühendisi ayarında. Zaten yaşadığımız kasaba küçük. Onun gibi gençler hep karizmatik. Küçük bir yerdeyiz dememişler,  güzel şekilde yaşamışlar. Babam bildim bileli giyime kuşama önem verirdi. Pahalı giysiler, parfümler en sevdiği şeylerdi. Öyle çok parası da yoktu ama bu engel olmadı hiç. 
Fabrika onun gibi 3-4 kişiyi eğitime İtalya'ya göndermiş o yıl. O sırada annemle nişanlıymış. Venedik'te 2 ay kalmışlar.


                       İyi ki bu fotoğrafları çekmişler. Küçükken de uzun uzun bakar, İtalya hakkında sorular sorardım. Babam tabi kasabadan çıkıp başka bir dünyaya geçiş yapmanın etkisiyle artisliği o yıllarda da sürüyordu. Bize spagettinin nasıl çatal kaşıkla yendiğini gösterir, oradan aldığı mokapotta kahvesini demler, italyanca 0na kadar saymayı öğretirdi. Seyahat etmeyi hiç bir zaman sevmeyen babam turistlik bakış açısıyla hiç anlatmazdı Venedik'i. Yalnızca yaşam tüyolarını verirdi.


                                 Fotoğraflarda ki takım elbisesinin içine giydiği boğazlı kazaklar o zamanlar modaymış. Gerçekten de çok kaliteliydi bunlar, bir kaç rengi vardı bizde. Öyle ki üniversiteye geldiğimde ben giyiyordum onları. Ah keşke saklasaydım şu kazaklardan birini.
Venedik'te bir kaç ay kalıp küçük kasabasına dönen o dönemin gencini düşünün. 
Yıllar sonra ailece Venedik'e gidince 40 yıl önce San Marco meydanında fotoğraf çektiren babamı düşünmüştüm. Gençliğin tek yönlü bakış açısıyla, acımasızca onu yıllarca nasıl eleştirmiştim.
Dünya hızlı dönüyor, roller bir anda değişip sana gerçeği gösteriyor işte. Sonra babalarına günah çıkaran çocuklar kalıyor ortada.



16 Nisan 2021 Cuma

Cuma Gelmiş!

                              Ramazan ayının ilk  cumasından merhaba!

Geçen hafta hava soğuk olsa da biraz güneşi görünce bahçede oturalım dedik ama öyle keskin bir soğuk vardı ki bunu gerçekleştiremedik. Cumartesi ve pazar zaten evlerde yasaklı halde olduğumuzdan biz de hadi karavana gidelim dedik. Allahtan karavanımız deniz kenarında park halinde. Bu kampa çıkamadığımız günlerde öyle iyi geliyor ki. Denizde dalgaları seyrederek sıcacık karavanda vakit geçirmeyi çok seviyoruz. Yasak olunca etrafta kimse olmuyor. 


                           Gider gitmez hemen kahvemizi koyuyoruz. Ben elimde yaptığım işleri de alıyorum. Eşimde sudoku hastası. Masaya yiyeceklerimizi de koyarak günü keyifle geçiriyoruz çok şükür. O sırada mutlaka podcast ya da radyo dinleriz. Şu sıralar Toni ile Ayça Şen'in programlarını da dinliyoruz , biraz kafa dağıttırıyor, iyi  geliyor bize.


                              Evde bu hafta içi dikiş işlerimi de yaptım. Bir tane bluz dikeyim demiştim ama bu iş bana göre değilmiş. Kıyafet dikmek çok zormuş. Çok da yorucu. Bu tür sıkıntı verici işleri sevmiyorum zaten diktiğim bluz da bir şeye benzemedi. İşlediğim kumaşlardan yastık diktim onlar güzel oldu ama.



Kar yığınları altından bozulmadan çıkan kaktüslerime biraz toprak takviyesi yapıp onları yeni yerlerine taşıdım. Baharda daha da canlanacaklarını umuyorum.


                          Pazartesi itibariyle okula devam ettik. Çocuklarla olmak çok güzel, gerçekten insanı canlandıran yönü var. Ah bir de şu erken kalkmalar olmasa. Bir çok kişiye göre çok erken başlayan bir işim yok aslında ama her sabah nedense sürünerek kalkıyorum.



                           Okul bahçemizi her gün gözden geçiriyoruz. Bu hafta tohumlarımız çıkmaya başlamış aman ne mutlu olduk.


                                     Sınıf içinde tohum çimlendirme çalışmalarına başladık ama nedense hiç kıpırdanma yok bunlarda. Pamuk içi fasulye hemen çimlenirdi ama bunlar da hiç kıpırdanma olmuyor.


Bu hafta büyük dil ustası Salah Birsel'in kitabını okudum. Onun yazım dilini, keskin zekasını hatta kendine has mizahını seviyorum.


                               Güzel bir paylaşım buldum, ayetlerle bir Müslümanın nasıl olması gerektiğini gösteriyor. Kuranı Kerim insanın nasıl olması gerektiğini anlatan, yaşamı düzenleyen yol gösteren ayetlerle dolu. Ne yazık ki etrafımızda gördüğümüz yanlışlarla dolu insanların Müslümanlıkları İslama endekslenerek dinimizin okunması yapılıyor. Mesela hak yiyor, haksızlık yapıyor oruç tutuyor bu mudur müslümanlık söylemleri gerçek İslamla bağdaşmayan yapıştırmalar. Her hata kişiyi bağlar.



                         Dün gelen haberle bizimde okul kapandı. Tekrar evde olmak ramazanda çok iyi gerçi. İnşallah tüm yurt olarak alınan önlemlere uyarız, bayram sonrasında da azalmış vaka sayıları ile tekrar işimize gücümüze döneriz. Ama her gece artan hasta ve ölüm sayısını gördükçe moralim daha da bozuluyor.
Ramazan ayının ilk günlerine de ulaştık, çok şükür.
Herkese hayırlı ramazanlar, güzel ve sağlıklı günler !







12 Nisan 2021 Pazartesi

Biraz Nisan Olsun

                           Nisan ayıyla içimize doluşan minik kelebekler, kemiklerimizi ısıtan güneş, ağaçların yemyeşil olmaya başlaması ne kadar güzel, değil mi? Ama bu yıl nisanın ortasına gelmemize rağmen böyle olmadı, öyle soğuk ki hava acaba şubatta mı kaldık diyorum. Şair Eliot 'yu haklı buluyorum nisanın zalimliği hakkında. İlginçtir şair bu şiiri bir zamanlar dünyayı şimdi ki gibi esir alan virüs salgının sonunda yazmış. T.S. Eliot karısıyla birlikte ispanyol gribine yakalanmış. Meşhur şiiri Çorak Ülke oluşmuş bu sıralar. Soğuk havanın etkisini azalttığına inandığım bugün içim bahara yakışır şekilde minik kıpırtılarla dolarak yürümeye çıktım okul sonrası. Öyle ihtiyacım vardı ki uzun uzun yürümeye, serin havayı ciğerlerime çekip biraz ısınan topraktan süzülen buğuyu ciğerlerime çekmeye. Cahit Zarifoğlu fısıldıyor sanki kulağıma, nasıl yapmam diyorum hemen kaldırıyorum başımı yukarı;

                                '' Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir.''

Doğanın güzelliğinin suçları önlemeye, kalbi yumuşatmaya etkisi var mıdır acaba? Ağaçların altında yürürken içini merhamet ve sevgi kaplamayan var mıdır? Ya da benim gibi melankolikler herhalde bu kadar fazla anlam yüklüyor insan dışında olan her şeye. Yoksa Hitler bile Bavyeranın uçsuz bucaksız doğal güzelliğine bana mısın dememiş.1934 yılında Uzun Bıçaklar Gecesi'nin sabahında Ernst Roehm'i öldürmek için Münih'in 70 km ötesinde ki Bad Wiessee köyüne giderken bir ormanın ve bir gölün kenarından geçmiş ama doğa kalbini yumuşatmamış, kötülüğünü yapmıştır.

                    Ağaçların güneşe kavuşur kavuşmaz patlatacağı tomurcuklarına baktım. Onlarda benim gbi bekliyorlardı gün ışığını. Coşmalarına az kalmıştı. Bakmak, seyretmek en çok bahara yakışıyor sanki. Özlediklerimizi içeriyor, mutlu olmayı garantiliyor sanki. Eve dönmeden , şehrin kalabalık sokaklarına girmeden önce bu patikadan geçmeliyim, şuradan çiçek toplamalıyım, belki koyunlar da görürüm diye az yürümemişim. Otuz yıl önce de bu bağlarda geziyordum, anneme çiçek topluyordum her seferinde. İşte değişmeyen şükür ki bu sarı , mor çiçekler. Çocukluğumun kanıtı sanki, hala varlar.

                       '' Bu dünyadan bize kalacak olan gözümüzün gördükleri değil , gönlümüzün duyduklardır. ''  

                            diyen İbrahim Tenekeci'yi hatırlamamak olmaz. Gönlümüzü eğitmenin yollarını bulmalıyız, bunun için daha çok bakmalı, farketmeli, merhameti eksik etmemeliyiz . Daha çok yalnız kalmalı, fazla da bel bağlamamalıyız çok sevsek de bazılarını. Hayatı yavaşlatmalı, hep koşmamalıyız günler günler boyu. 

                   '' Uzun sürmenin yollarını arayıp bulmalı insan. Yavaşlamanın.. Hızlıca geçip giden bir şey olmamanın çaresini arayıp bulmalı. Otobüsün penceresinden dışarıya baktığımızda nasıl çizgileşerek kayıp gidiyorsa her şey, öylece kayıp gidiyor hayat ellerimizden, akan yol şeritleri gibi akıyor gözlerimizin önünden '' diye yazınca ne zamandır Gökhan Özcan köşe yazılarını okumadığım aklıma geliyor.

                           Güzel bir yürüyüş sonrası eve gelip kendime bir kahve yaptım. Topladığım çiçeklerin yarısını anneme verdim yarısını da vazoma koydum. Sonra da bunları yazmaya oturdum. Gün içinde içtiğimiz son kahve bugün. Yarın ramazan başlıyor, değişik bir heyecan inananların bildiği bir haz. 



                         Bir zamanlar Cahit Zarifoğlu eşi Berat Hanım'a bir mektup yazmış ve Mutluluk hakkında şunları demiş;

                         ''Bana soruyorsun şu resimdekiler kim diye. Emin ol kim olduklarını çıkaramadım. Görünüşe bakılırsa mutlular.  Fakat insanlara tavsiyem şudur ki nasıl ' zenginin parası parasızın çenesini yorarsa' , başkalarının mutlu görünümü , insanın kendi mutlu olma imkanını, kabiliyetini görmekten  alıkoymamalı. Filmler, resimler birer hayaldir. Başka insanların dış görünümleri de bizi aldatmasın. İnsan kendi mutlu olma imkanını görebilmeli. Mutluluksa filmlerin, romanların içinde değil, kendi yaşadığımız basit hayatın içindedir. Ve önemli olan yaşanılan 'an'dır. Onu ibadet, sabır, anlayış, tevazu ve merhamet ile anlamlı hale getirmek mutluluğun ta kendisidir. ''

                     Öyle beğendim ki mutluluk formülüne Zarifoğlu'nun. Yaşamı anlamlı hale getirmek insandan insana değişir ama bu reçete tam benlik; yılın en anlamlı ayına gelmenin mutluluğunu yaşayan herkese selam olsun. Bereketi, huzuru, nuru evlerimizi doldursun, dualarımızda birbirimizi unutmayalım.

                                Hayırlı Ramazanlar !










9 Nisan 2021 Cuma

Merhaba Cuma

                   Pandemi dedik, salgın dedik, dünyaca bir çok şey yaşadık ve hala yaşıyoruz. Akıbetimiz belli değil, el yordamı ile karanlıkta ilerleyen birine benziyor dünyanın hali. Ne olacak, bu işin sonu nasıl olacak kimse bilmiyor. Pandemi birinci yılını doldurdu ve ülkemiz hastalıkta hiç olmadığı kadar yükselişe geçti. Geçen cumartesi ailece eve kapanıp mutlu ve izole iki gün geçirelim dedik. Cuma günü erkek kardeşim üzermde bir kırgınlık var, evde uyuyorum devamlı deyince içim içimi yedi o gece. Cumartesi de devam edince gidip bir test yaptırmasını istedim. Başta gitmek istemedi ama sonra ikna edince acile gidip test yaptırdı. Pazar günü pozitif olduğu haberi geldi. 

Eline zaten ne olur olmaz bir ilaç vermişler. Ona başladı, bende C ve D vitamini aldım, kelle paça çorba yaptım , ona götürdüm. Bu hastalığın kimde nasıl seyredeceği meçhul. Şükürler olsun sekiz gün oldu ve hafif seyrediyor. Üzerimde bir kırgınlık var, bir de koku almıyorum diyor. Eşide karantina da ve evde ayrı ayrı odalarda falan değiller, maskesiz ikisi. Çok ilginç eşine geçmedi. 

              Cumartesi günü ayrıca 82 yaşında ki halamı da acile götürdüm , çok bulantı ve kusması vardı. Yapılan tetkiklerde bağırsaklarda ödem görüldü. 3 gün hastane de kalması gerekti.

          İşte insanoğlu bir taraftan planlar yaparken bir anda neler çıkıyor . Dedemiz hala yoğun bakımda. Hafta içi ziyaretine gittiğinde çocuk gibi ağladığını söyledi eşim. Onun durumuna karşı elimiz kolumuz bağlı. Eve döndüğünde solunumda tıkanma olur olmaz tekrar hastaneye kaldırıyoruz. Onun da bu süreçte artık iyice sinirleri yıprandı. Tüm aile çok üzgünüz. Sıkıntıdan karnımda iki tane çıban gibi şey çıktı.

                Yine de umudumu kesmek istemiyorum. Her zorluk sonunda düzlüğe çıkılacağına inancım tam. 

                                   Susan Sontag  - çok sevdiğim bir kadındır-  şöyle demiş;

               '' Modern yaşamın tüm koşulları el birliğiyle duyumsal yetilerimizi öldürür. Şimdi önemli olan bunları yeniden kazanabilmek. Daha çok şeyi görmeyi , daha çok şeyi işitmeyi, daha çok şeyi hissetmeyi öğrenmemiz gerekir.''

                Dünyanın herkese dağıttığı zorluklar, çile ve sıkıntısı içinde güzel şeylere odaklanma, görme ve hissetmeye çalışma da başlı başına bir iş. Bu düzlemden kopmamaya çalışarak günlerimi geçiriyorum. Hem Secde Suresinde  (17) şöyle demiyor mu;

                      ''Hiç kimse kendisi için gizlenen müjde ve mutluluğu bilemez.''



                       Beni motive eden, mutluluğu evime getiren işlerden biri tabi ki pazar keki. Bu pazar da limonlu ve haşhaşlı kek yaptım onca olayın içinde.


                       Haftasonu sabah etkinliklerimin vazgeçilmezi kahvaltıdan sonra çayımı alıp her zaman oturduğum koltuğuma geçip dergilerimi okumak.


                                     Pazartesi hava güzelken sardunyalarımın saksılarında ki toprağı yenilemekle uğraştım. Tüm kış boyunca ara sıra karın altında kalmasına rağmen yaşıyorlardı. Ama artık kartlaşmışlardı. Topraktan çıkararak taze sürgün yerlerinden kırarak diktim. Bakalım bu yaz nasıl olacaklar, bekleyip görelim.


                                                           Bu hafta okuduğum iki kitap.


                                    Bu hafta annemden gelen fotoğraf. Babamla yaptıkları geç kahvaltıları bize atıp özendiriyor. Kardeşimle biz işteyiz tabi. Ama hakları tabi ki. Emeklilikle babam eve kapandı ve en büyük zevkleri yeme içme. Allah sağlık, güç , kuvvet versin, uzun yıllar birbirinden ayırmasın diye her gün dua ediyorum.


                              Hafta içi okula giderken sabah saat 8 de çöpün üzerinde bu iki kardeşe rastladım. Aslında kafaları birbirine dolanmış, nasıl sarılmışlardı birbirine anlatamam. Yanlarına yaklaşınca hemen kafalarını kaldırdılar.


                 Salı günü de güzel bir hava vardı. İlkokulda bahçelerini oluşturdu. Okulun arka tarafına minik sınıf bahçeleri oluşturduk.


Çarşambadan itibaren soğuk hava geriye döndü. Köyü sis kapladı. Daha da hava soğumadan köyde gezdim dolaştım. 


                                                     Armut ağaçları da çiçek açmış.


                                               Eve döndüğüm yağmurlu perşembe gününden..

                    Daha önce de ördüğüm battaniyeleri satarak gelirini hayır kuruluşlarına yatırmıştım. Tekrar ördüğüm battaniyeleri satışa başladım. Elimden gelen örgü ve ondan gelenleri en azından ihtiyacı olanlara ulaştırabilirim diye düşünüyorum son senelerde. Eğer siz de destek olursanız sevinirim. Sonuçta sizin paranız güzel yerlere gidecek ve eliniz de bir battaniye olacak. Fiyatlama yaparken instagramda bu işi yapanlara danıştım. Ve onların söylediklerinden biraz daha az fiyat koydum. Benimkiler amatör işler sonuçta.

      



                           İşte böyle. Bu haftanın getirdikleri bunlar. Cumartesiye yaklaşmışken herkes için cumanın hayırlı geçmesini , sağlık ve huzurun eksik olmamasını dilerim.









2 Nisan 2021 Cuma

Hoşgeldin Cuma !

                             Mart ayını bitirdiğimiz bir hafta oldu ve şairin dediği gibi ayların en zalimi nisana girdik.  Bence zalimliği baharın tam anlamıyla yaşandığı bir ay olmasından. Nisan gelmiş, hoş gelmiş! Umudum bu hafta soğukların son olması ve güneşin yüzünü daha çok göstermesi. 

                    Bir taraftan dedemiz hastanede kalmaya devam ediyor. Ara ara hastanede iki çocuğu refakatçi kalıyor ama eve getirdiğimiz zaman solunumda tıkanıklık yaşayıp tekrar hastaneye kaldırıyoruz. Ne yazık ki solunum normale dönmüyor. İnsan farkında olmadan yıllarca kimbilir kaç kez sorunsuz nefes alıyor. Meğer ne kıymetliymiş şu nefes alıp verme işi. Şimdi boğazında bir delikle kocaman aletlere bağlı kalarak yaşamaya çalışan dedemizi görünce öyle üzülüyorum ki. İnsanın çaresizliği gözümün önünde büyüyüp duruyor, morallerimiz hiç düzgün değil.

                  Diğer taraftan kendi anne ve babamı da ihmal etmek istemiyorum. Evlerine gidip onları riske sokmamak için fazla görüşemiyorduk ama bu hafta sonu hava güzel olunca fırsatı kaçırmadık.


                      Bahçeye mini masamı çıkararak annemleri çağırdım. Güneş gören yerler sıcacıktı. Ne yazık ki babamın fazla bizle oturma zevki yoktur. Genelde evde kalıp saatlerce tv seyreder. Bazen çok söylenince gelir, bizlerle en fazla yarım saat oturur ve gider. Onu da böyle kabul ettik artık. 
Ama annem hemen gelir. 


                               Hafta sonu mutlaka kek, pasta yapıyorum artık biliyorsunuz. Annem örgüsüne de getirmiş, ben de işlediğim örtüyü alıp kahvemizi de yapıp bahçede oturduk güneş gidene kadar.


                           Annem gelene kadar dergi, kitap okudum. Bu hafta bir kitap bitirebildim çünkü 450 sayfaydı. Meşa Selimoviç'in  Derviş ve Ölüm kitabı beni kökenlerimin topraklarına götürdü. Yazarın bu kitabı tam 30 dile çevrilmiş ve Yugoslavya'da edebiyat dersinde okutuluyormuş. Meşa Selimoviç'in 1944 yılında subay olan ağabeyi Şevki Selimoviç'in mahkeme kararıyla kurşuna dizilmesi kitabın yazılmasında etken olmuş. 
Kitap oldukça yoğun duygular, iç hesaplaşmalar içinde yazılınca okuma da ağır oldu ama
çok beğendim.


Okulda boyadığım taşların bir kısmını bahçeye koydum.



                 Bir kaç çilek fidesi alıp saksıya ektim. Bakalım çilekler olacak mı bu yaz?


Pazartesi okula gidince ne görelim bizim kar erimemiş. Sanki başka bir ülkedeyiz. En büyük keyfim hemen çaydanlığımı sobanın üzerine koymak. Sonra da dışarı da koşuşturan çocukları seyretmek benim miniklerle..


Onlarda dışarı çıkmak istiyorlar ama bulduğum çözüm de fena değil yani..




Bu hafta içi annemden gelen sabah dolunay fotoğrafı..



Sınıfta bu hafta boyunca taş boyamalarına devam ettik.


                               
                            Cuma yazımı bitirirken Abdulkadir Geylani Hazretlerinin  Gizliden Sesler'den bir alıntı yapmak istiyorum;
                  ''Heves ettiğin şeyler üçe ayrılır.
                     Senin nasibindir, başkasının nasibidir, ne senin ne de başkasının nasibidir.
Senin nasibin ise, ihtirasa düşüp ardından koşsan da gelir, koşmasan da. istesen de istemesen de.
başkasının nasibi ise, çırpınman niçin? o şey sana hiçbir zaman gelmez.
kimsenin nasibi değilse, o şey fitne ve tecrübe için yaratılmıştır. böyleyse akıllı kimse kendine celb etmeyi arzu eder mi?
              O halde bir hal içinde bulunduğun zaman başkasını isteme. hiçbir makam arzu etme."


                              Hayırlı Cumalar!


















Bugün Cuma

Akan suyu severim ben Işıldayan karı severim Bir yeşil yaprak Bir telli böcek Yeşeren tohum Güneşte görsem Sevinç doldurur içime Bir günü Gü...