Bahçeme dolu kuş gelsin istiyorum. Ağaçlarıma konsunlar, duvarlarımda zıplasınlar, hep cıvıl cıvıl ötsünler istiyorum. Duvarın üzerine yem serptim, tülün arkasından gözlemeye başladım, ağaçlardan bir türlü görüp inmiyorlardı. Etrafta gezinen kediler de var, aşağı inmek riskli. Ama tam bir hafta sonra bir kızılgerdan geldi ürkerek. Sonrasında da şamatacı serçeler. Saksağanlar var bir de kargalar ama onlar inmiyorlar duvarlara. Ağaçların yaprakları dökülmedi daha. Yeşil ve sarı karışık büyük incir ağacının yapraklarının arasından yemlere gelmek isteyen küçük kuşları seyretmek gibisi yok. Artık emekli hayatımın en büyük aksiyonu bu 😆
Kızıl gerdan kuşunu bende çok seviyorum. Hatta devamlı nakış olarak işliyorum her yere. Belki boynunun altında ki o kızıllık herkesi çok çekiyor kendine. Geçen gün instagramda İbrahim Tenekeci bu kuşu anlatmış, bayıldım verdiği bilgilere. Bakın şöyle;
''Güzeller güzeli Kızıl Gerdan kuşunu artık hepimiz biliyoruz. Göçmendir. Sonbaharın son günlerinde ülkemize gelir. Esasında kış kuşudur. Yalnızlığa yatkındır. Küçük cüssesine rağmen zorluğa dayanıklıdır. Bahçeleri, yerleşim yerlerine yakın ağaçlık alanları tercih eder. Bölgecidir, her sene aynı çalıya gelir. Onu sürü hâlinde göremezsiniz. Ancak bir başına.
Kızıl Gerdan kuşuna batılılar "robin" der. Bizde ise birçok yöresel ismi vardır. İşte onlardan birkaçı: Nar Bülbülü, Göğsü Kınalı, Çingene Bülbülü, Kınalı Memet, Çıtçıt Ehmet, Göğsü Kızıl, Kınalıkuş...
Hurma ağacının yaprakları bu hafta boyunca hızlı bir şekilde sarardı. Geçen hafta bu kadar sarı değildi. Aralarda görülen hurmalarım çok güzel duruyorlar. Çok sertler ama onları bu halde toplamak gerekiyormuş. Durduğu yerde olgunlaşıyormuş. Şimdi düşünüyorum da köyde ki okulumun arkasında da bu ağaçtan vardı ve üzerinde de olgunlaşıyordu. Bende her gün bir tane alıp yiyordum.
Bana bu bilgiyi komşum verdi ama şimdi yazarken aklıma geldi.
Neyse artık hurma zamanı. Çok da severim, her gün bir tane yemeye başlayabilirim.
Kuş gözlemekten geriye kalan günler de sabah fırına git gel, kahvaltıyı yap, sonrasında bütün gün evde otur etkinlikleriyle günümüz doluyor. Battaniyeyi de dizlerime koyup çayımı içiyorum.
Geçen gün Çatalca Milli Eğitim Müdürlüğünden aradılar, haftaya öğretmenler gününde gelebilir misiniz diye. Tüm emekli olan öğretmenleri çağırıp şeref belgesi, plaket vb. vereceklermiş. Son yılımda memleketim dışında görev yapınca uzak düştüm. Aslında bu anma gününe katılmak isterdim, hüzünlendim bu duruma. Yine de her öğretmenler gününde içim buruk olacak gibi geliyor.
Filmler izlemeye devam ediyorum. Hem de güzel filmler bulup izliyorum haberiniz olsun. Hemen not alın.
Koreli yönetmen Lee Chang-Dong gene fazlaca 7 yıllık aradan sonra güzel bir filmle gelmiş. Possible Love. Daha önce Burning izlemiştim o da çok iyiydi hatta bu hafta içi tekrar izledim eşimle. Poetry de izlediğim diğer filmi yönetmenin. Bunu da not almalısınız.
Lee Chang-Dong edebi açıdan güçlü filmler çekiyor, hatta şiirsel bile diyebiliriz. Bu kez sınıf ayrımını odağa alıp işsizliğin yarattığı buhranı film içinde belgesel anlatıyla Birleştirmiş. Ahlaki erozyona ses çıkarmayan işlerinden olmayan arkadaşlar "yaşayanlar", kovularak işlerinden olanlar "ölüler" olarak tanımlanmış filmde.
Possible Love filminin yönetmeni Kieslowski ve Dekalog serisine bir saygı duruşunda bulunuyor.
Quenn At Sea filmi bizi ahlak yargılarımızla izlettiren bir film. "The Father" ve "Amour" filmlerine benzer konuya sahip olan, değer yargılarınızı sorgulatan, insan cinselliğini kafamızda tarttıran bir psiko dram filmi. Juliette Binoche'un performansı yine çok iyi.
Çok şükür beni yalnız bırakmayan, arayan, hadi buluşuyoruz gel diyen arkadaşlarım var. Bu hafta baya bir arkadaş görüşmesi yaptım. Malum ara tatil geldi ve çoğu arkadaşım öğretmen olduğundan bu tatilde buluşup bir yerlerde oturduk, sohbet ettik.
Bir akşam da bana geldiler 💛
Bir akşam da ben bir yerde misafirdim. Hatta arkadaşımız yeni yıl sezonunu açmış, ışıklar, mumlar konmuş, kar yağıyor gösteren tv de ekran da açılmış off görseniz ne keyifliydi gecemiz.
Ben de bunu bildiğimden ilk yeni yıl hediyemi hazırlayarak gittim ve verdim paketimi. Böyle küçük şeyler günlerimizi güzelleştiriyor ya çok seviyorum.
Bu arada neredeyse iki aydır görüşemediğimiz kızımız da İstanbul'dan geldi dün gece. Çok özlemiştik canım kızımı. Hala hasret gideriyoruz. Gelmeden önce ona da hediye paketi hazırladım koydum odasına. Ayıcığını da çıkardım koydum yatağa 😇
Hala bebeklerimiz gibi görüyoruz onları, biliyorum hata yapıyorum ama olsun 💗
''Ben ormana gittim, çünkü kendi hayatımı yaşamak istiyordum. Bir tek gerçek şeyi bile kaçırmak istemedim. Haberler bana ne öğretir? Bir adamın bacağı kırılmış, bir kadın ölmüş… Bunlar benim hayatımı değiştirmez. Ama bir çiçeğin açışı, bir kurdun uluyuşu… İşte bunlar, ruhumu uyandırır. Modern insan, gürültüde boğulur; çünkü sessizliği seçmeye cesareti yoktur''
Bunları ben demiyorum zamanında Walden Gölü kenarında yaşamaya giden Henry David Thoreau yazıyor. 1845 yılında R.W. Emerson'un Walden Gölü kıyısında ki arazisine bir kulübe inşa ederek iki yıl boyunca tabiatla içinde yaşadı. Bir çok münzevi gibi ömrünü geçirmedi ama burada yaşadığı zaman boyunca bir çok insana ilham veren yazılar yazdı. Erich Fromm'un Sahip olmak ya da Olmamak kitabında ki şu satırları okuyunca tüm kalbimle hak verdim ;
“Modern insan, ‘sahip olmak’ için yaşar. Daha çok para, daha çok eşya, daha çok bilgi… Ama ‘olmak’ için fedakârlık gerekir. Sahip oldukça yalnızlaşır, oldukça tükenir. Bir insan, bir televizyonu, bir arabayı, bir diplomayı sahiplendiğinde, kendini daha güçlü sanır. Ama aslında, o nesneler onu sahiplenir. Gerçek özgürlük, ‘olmak’tadır: Bir ağacı gerçekten görmek, bir insanı gerçekten duymak, bir acıyı gerçekten taşımak… Bunlar, sahip olunmaz; yaşanır. Ama yaşanmak için, sahip olduklarından vazgeçmelisin. Modern toplum, sana sürekli ‘daha fazla’ der; ama ‘daha az’ ile başlarsın özgürlüğe.”
Binlerce kez okuduk belki de böyle paragrafları. Hak verdik, doğru bulduk ama konforumuzdan, eşyalarımızdan, daha fazlasından vazgeçemedik hiç. Evlerimiz en az üç odalı olmalı, mutfak tezgahında çeşit çeşit elektrikli aletler olmalı çünkü hepsinin bir görevi var, kahve köşeleri ne güzel oluyor her kahve türünü yapan makineler var ki onlar da bizde olmalı, çamaşır makinesi neyse de bir de tepesine kurutmalar bindirdi, üst üste olmadan olmaz, çocuk odaları desen her çocuğa mutlaka bir tane lazım, her birinin envai çeşit oyuncakları olmalı, dolabı yatağı derken, daha durun ebeveyn yatak odaları ve giyinme odalarını anlatmadım.. Ben çok sıkıldım bunca eşyadan, odadan, üst üste sefer tası evlerden...
En azından bir yerinden yakaladım küçük yaşamın.
En azından eşyalarımın yarısını dağıttım..
En azından vazgeçemem dediğim en sevdiğim eşyaları başkalarına verdim. (mesela yıllarca biriktirdiğim kimselere ödünç bile vermediğim kitaplarımı )
Daha da azaltmak istiyorum eşyayı, giysiyi. Artık tek bir L koltuğumuz var. En küçük boydan yatak ve gardolap. Mutfak eşyalarını da baya bir verdim, ertelemiyorum en sevdiğim tabak, bardağı hep kullanıyorum. Kalan kitaplarımı kızım alsın isterim iş bulup ayrı yaşamaya başladığında..
Ben sadece bahçemi izleyerek yaşamak istiyorum ve sadece öyle yapıyorum.
Doğa devamlı devinim halinde. Pencere önünde dakikalarca etrafa bakıyorum, her günü farklı çünkü bahçede ki her bitkinin, pıtır pıtır her yere konan kuşların, ağaçların her anı çok farklı. Ülke ve dünyada ki tüm çirkinlikleri düşünmek istemiyorum, hatta haberim bile olmasın, sadece yavaş yaşamak, sessizlik, büyüyen bitkileri seyretmek, devamlı gelen iki kediyi sevmek, yan bahçede ki köpeklerin havlamasını duymak, esen rüzgarla birbirine karışan dallara bakmak hele yağmur da yağarsa çatımıza vuran ses..
Çok koşturmayın arkadaşlar..
Çok da yormayın kendinizi çocuklarınız, eşiniz için. Bunu yıllardır bu yolda ben söylüyorum ne garip iş işten geçtikten sonra. Koşturmadan da olmuyor şimdi ne diyeyim. Ben de kızım için çok endişelendim, ev-okul-kurs üçgeninde ömrümüz yollarda geçti. Tamam çocuğumuz için en iyisini istiyor ve yapmaya çalışıyoruz ve çok şükür şimdi de bakıyorum bunca çirkinlik içinde pırlanta gibi bir evlat yetiştirmişim ama çok da heba etmişim kendimi.
Neyse sağlık olsun, bundan sonra huzurla yaşayalım 🙏
Şu odanın fotoğrafını ekim başında gezerken Kütahya Emet ilçesinin Eğrigöz köyünde çektim. İkindi gibi adını daha önce duymadığımız bu köye gitmiştik. Köy meydanında ki caminin hemen önüne arabayı park ettik ve dışarı çıktık.
Baktık bir dede köşede oturuyor. Onunla tanışma, hoşbeş derken dede hanımına seslendi ''Akşama yemeği hazırla misafirimiz var '' dedi. Baktım bastonuyla bir nine zar zor geliyor, yok amca bizim yemeğimiz var falan dememize rağmen çok ısrar edince tamam ben hazırlayayım hep beraber yeriz dedim. Çünkü teyzenin bize sofra kurması çok zor ve zahmetli olacak. Bir de yaşlı çiftin insana olan muhtaçlığımı görünce kalbim sızladı. Zaten o gece orada kalacaktık, zaten yemek yiyecektik bari bu dedeyle ve nineyle olalım..
Gezdiğimiz yerlerde karşılaşıp konuştuğumuz tüm yaşlıların en az ikişer üçer çocukları var aslında. Ama hepsi bir yerlerde kendi yuvalarını kurmuşlar, kendi dünyalarında. Onları bayramda seyranda görüyorlar, sonrası hep hasretlik.
Ömürlerimizin en verimli zamanını büyük çırpınmalarla geçiriyoruz, çocuklar için endişelerimiz ve çabalarımızla, kendi iş gücümüzle yıllar akıp gidiyor ve bir gün bakıyorsunuz ki karanlık bir oda da bir masanın başında suskun iki ihtiyar olmuşsunuz. Oda şanslıysanız eşinizle yaşlanmışsınızdır yoksa biri öldü mü ya da ayrılık olmuşsa tek başına..
Teyze yukarı da ki sedirde amca da yerde ki minderler de yatıyormuş. Yan tarafta bir de soba var. Daha odaları var ama tüm ömür burada geçiyor. Yelevizyon yok. Yatsıyı kıldığımız gibi yatıyoruz diyor. Bu tanıştığımız çift yine de şanslı çünkü ikisi birlikte yaşıyor. Bazen eşi ölmüş olanlara da rastladık, uzaklarda ki çocukları dillerinde tek başlarına kocaman evlerde, yalnız başına artık..
Hayatın o aşamasına gelmedik henüz. Ama ne zaman yaşlı birine görsem hüzünlenirim. Çocuklarının yakınlarında olanlar ne şanslı..
Bizim günlerimiz tamamen izole geçmiyor tabi ki. Artık kökleşmiş arkadaşlıklarımızla, bize rahatsızlık vermeyen, sohbetinden hoşlandığımız insanlarla görüşüyoruz. Dedikleri gibi ''az ama öz''..
Bu hafta içi iş çıkışı gelen arkadaşlarım oldu, oturduk hasret giderdik, sağolsunlar emekliliğimi kutladılar, sohbet muhabbet derken böyle geçti haftamız..
Nakış yapmak iyileştiriyor sanki, daha doğrusu dinginleştiriyor. Hele ortaya bir şeyler çıkınca heyecanlanıyorsun, mutlu oluyorsun. Bunca iş yapınca birikiyor haliyle. Hediye vermeyi tercih etmiyorum çünkü o kadar emek verdiğin çok sevdiğin işini herkes sevmeyebiliyor. Alıp da kenara atılsın istemem ama arada satış yapıyorum . Böylece malzeme parası çıkıyor hem asıl kıymet verecek insanlara gidiyor. Yaptıkça biriktiriyorum bende. Belki bende hani şu belediyelerin stantlarında satış yapanlardan olurum. Tezgahı açar, gelenle gidenle tanışır konuşur, belki para da kazanırım. Hem yorucu iş de değil. Bazen değişik işler deneyimlemek güzeldir.
Haftam film izleme açısından verimli ama kitap okuma da eksik geçti. Birbirinden alakasız filmler bulup izledim. Hitchcook'un tüm filmlerini izledim sanıyordum ama The Trouble with Harry bilmiyordum. Diğer filmlerinin aksine eğlenceli bir film. Tam da sonbahar filmi, öyle güzel sarı turuncu renk cümbüşü var ki çok iyi geldi bu film.
Silent Friend kocaman bir ağacın altında geçen bir film. Ginkgo Biloba ağacını duymuş muydunuz? Mabet ağacı da deniyor çünkü devasa bir ağaç ve doğada erkek ve dişi halde bulunuyor. Hele sonbaharda ki halini görseniz keşke bütün şehirler de bu ağaç olsa. Bu mabet ağacının şahit olduğu üç hayatı izliyorsunuz filmde. Bu kişiler de bitkilerle ilgili insanlar olunca film bir nevi belgesel tadında.
Peacock Alman filmlerinden. Baş kahraman işinde farklı özel hayatında farklı bir kişilik gösteren ve gerçek hayatında işinde yapamadığı kadar başarısız. Bir insanın ikilemlerini, iç savaşını değişik bir alanda ele alan izlenesi bir film.
The Assessment dispotik filmlerden biri. Ama ebeveyn olmak isteyenler otursun bir de bu açıdan izlesin derim.
Biraz gezip dolaştığımız yerlerden görsel paylaşayım. Domaniç Topuk Yaylası Bilecik üzerinde harika bir lokasyon. Sonbahar da kesinlikle gezilmesi gerekli yerlerden bence. Piknik alanı da var, yürüyüş yolları ile bir gün çok güzel gezilir. Ama ne yazık ki piknik sonrası etraf da dolu çöp konteynerleri olmasına rağmen pisti. Bunu da artık Türkiye gerçeği diye kanıksadık artık.
Yukarıda anlattığım Eğrigöz Köyü. Tüm gezi boyunca köpek sesleri eşliğinde en derin uyuduğumuz ama en soğuk -6 derece- geceyi yaşadığımız yerdi. Saat akşam 8 de yatıp hiç uyanmadan on iki saat uyumuştuk şu beyaz arabamızda. Sabah kalkıp biraz kalesine çıkalım dedik ama köydekiler bir şey yok gitmeyin deyince vazgeçtik. Tüm gece köpek seslerini de duyunca zaten gitmeyi de istemiyorduk aslında. Buraya geliş nedenimiz aslında bu kaleydi çünkü internette Kazıklı Voyvoda'nın bir dönem bu kalede hapsedildiği yazıyordu. Bizde merak edip buralara kadar gelmiştik.
Yine de buraya geldik bir işe yaramadı demiyorum çünkü her yolculuk benim için özeldir. Burada da bu yaşlı çifte konuk olacak ve güzel bir gece geçirecekmişiz..
Aslında dolu fotoğraf anlatılacak dolu olay var ama yazmak da zor.
Benden bu kadar ama hadi gelin izlemediyseniz Ege Köyleri gezimiz burada..
Kasımı çok severim. Tam anlamıyla soğuklar başlar, sonbahar renk cümbüşü zirvededir, belirsizlik kaybolmuş kışa adım atılmıştır. Yazı aklımızdan silmeye başlamış kış hayalleri kurmak üzere mevsimi ortalamışızdır. Ama bir sıkıntı var içimde, kalbimi sıkıştıran bir sorun var çünkü. Hayırlara dönsün diye dua ediyorum ama olumsuz duygular çok sarıyor. Öyle güzel kelimeler vardır ki, onları duymak bile insana ferahlık verir. İnşirâh kelimesi de bunlardan biri. Arapça kökenli bu kelime, “iç açılması, gönülde duyulan ferahlık” anlamına gelir. Kuran-ı Kerim'de hatta bu adla geçen bir sure bulunur. Peygamber Efendimizin göğsünün genişletilip zorluklar arkasından kolaylıklar olacağını anlatır. O'nun kalbini sıkan üzüntüye boğan konu bizimkiler gibi dünyevi değil tabi ki ama tutunacak bir dal arıyorum. Çok ihtiyaç duydum bu ayetleri okumaya, tekrar tekrar açıp bakıyorum;
Senin göğsünü açıp genişletmedik mi?
Belini büken yükünü üzerinden kaldırmadık mı?
Senin şanını yükseltmedik mi? Şüphesiz güçlükle beraber bir kolaylık vardır. Gerçekten, güçlükle beraber bir kolaylık vardır.
Öyleyse bir işi bitirince diğerine koyul.
Ancak Rabbine yönel ve yalvar.
Yağmurlar oldukça şiddetli yağıyor bu hafta. Haftanın başında güzel ve ılık günler vardı. Biraz bahçe otlarını temizleme, biraz odun istifleme, biraz zeytin toplamayla evde günler geçti. Zeytin ağaçlarımız 6 tane. Geçen seneden bakımı ve ilaçlaması olmadığından zeytinlerin hepsi kurtlu neredeyse.İlaçlamasız bir şey yetişemiyor sanırım. Tüm zeytinler döküldü yerlere..
Neyse ki çok kuvvetli bitkilerde var. Hurmalar mesela ne zahmetsiz, ne kolay yetişen hatta hızlıca büyüyen bir ağaç. Daha iki yıl olmadı ekeli, boyu uzadı palazlandı hatta bu sene baya bir meyve verdi. Henüz istenilen kıvamda değil ama böyle bir kaç tane toplayıp bir yerde olgunlaşmasını bekliyorum, diğerleri ağaçta.
Bir diğer bitki adaçayı. Yaz kış yemyeşil, keskin kokusuyla tüm bahçeyi saran bir bitki. Hele çiçeklendiği yaz mevsiminde tüm arıların gözdesi. Geç olmadan tüm dallarını budadım, demetler yaptım, kurusun diye astım tavana.
Lahana, karnabahar ekmiştim ama yaprakları yok ortada çünkü yağmurlarla çoğalan sümüklü böcekler her bitkiyi yediler, bitirdiler. Bunları hele afiyetle en başta yemişlerdi. Odun külü dök diyorlar ama sobayı yakıp dökene kadar bahçede yeşil yapraklı birşey kalmadı.
Onun dışında iç sıkıntımı dinlemeyeyim, zamanı geçireyim diye işim gücüm bitince büyük pencerenin önünde oturuyorum. Battaniyem sıcak basmalarıma rağmen kucağımda çünkü o olmadan olmaz. Bir çeşit kabuk görevi sağlıyor benim için. Kendimi iyi hissediyorum battaniye altında olmaktan.
Bazen kitap okuyorum bazen el işi, bazen bahçeyi seyretme, kuşları bekleme, önümden geçen kedilere mama verme derken akşam oluyor. Çalışırken de zaman hızlıca geçiyordu, evdeyken sanki daha da hızlı. Bir bakıyorum sabah bir bakıyorum akşam. Kuşları daha çok bahçeme çekmek istiyorum, masaya yem koydum özellikle yağmurda sığınsınlar, gelsinler istiyorum ama henüz hiç biri bu yemleri keşfetmedi. Çok güzel öten bir kuş var, ara ara geliyor acaba nedir bu diye merak ediyorum. Serçeleri, kızıl gerdanları hatta kargaları bol görüyorum ama bu öten farklı bence.
Etrafta çok ev olmaya başladığından uzaklaşıyor bir çok hayvan buna çok üzülüyorum. Her sene gelen sincap vardı bu sene yok mesela. Yazın kirpi ailesi de olmaz bence çünkü geldikleri yöne kocaman bir site yapmaya başladılar.
Bir de benim kuşum Pelinkuşum var ki onu da çok özledim. Neredeyse bir buçuk aydır görüşemedik tam sınav haftası şu sıralar. Bakalım haftaya kavuşuruz umarım.
Çocukluk, ergenlik derken üst üste sorunlar, yorgunluklar, yıpranmayla geçen zaman sonunda bir de bakıyorsunuz ki hayatınızın merkezinde ki çocuklarınız uçup gitmişler. Artık geçmiş günlerin olumsuzlukları kalmaz elinizde sadece bomboş uzanan bir zaman, hızlıca geçen gençliğinizi ve enerjinizi alan zaman, karı koca onca birbiriniz yediğiniz konular bitmiş, artık yavanlaşmıştır hayat. Yaşamın her dönemi meşakkatli..
Bu hafta bitirdiğim iki kitap. Nils Vik'in Öldüğü Gün acı veren bir roman. Çocuklarını büyütmüşsündür, eşin bir gün ölür, bir anda yalnız kalırsın bu hayatta. Yaşında ilerlemişse ölüler diyarında dolu yakının birikmeye başlamıştır zaten. Norveç fiyortlarında yalnızlık daha mı çok hissedilir acaba?
Bahçıvanın Bir Yılı tam benlik. Bahçe işlerini, bitkileri, etrafta ki hayvanları farklı bir ülkede yaşananları anlatıyor ama çok bilindik her şey. Yazarın dili de çok eğlenceli, içinde ki çizimlerle alıp götürüyor. Karel Capek insan ve doğa ilişkisini kendine has üslupla birazda felsefe içererek yazmış.
Yılın her ayında olan değişiklikleri kısa kısa anlatmış. Ama bu kitap herkese hitap etmez bence. Biraz bahçe , bitki işlerini sevmek gerekiyor.
Biraz işimiz vardı Kocaeli'nin Değirmendere ilçesine de uğradık gezdik salı günü. Burasını çok severim. Deniz kenarı yerler çok şirindir zaten. Burası da küçük bir ilçe ama özellikle parkında bulunan ahşap heykellerle çok tatlı. Her heykelini bilmeme rağmen her seferinde tek tek yanlarına gider, incelerim.
Yakınlarında bulunan ılıca merkezine gidip kendimize şifalı sular ödülü verdik.
Yine de güzel geçen bir hafta olmuş. Daha ne isteyeyim 💚
Gezdiğimiz yerleri anlatmaya devam edecektim ama en iyisi siz yeni yüklediğim videodan izleyin .