Merhaba Cuma

                 ''Ben ormana gittim, çünkü kendi hayatımı yaşamak istiyordum. Bir tek gerçek şeyi bile kaçırmak istemedim. Haberler bana ne öğretir? Bir adamın bacağı kırılmış, bir kadın ölmüş… Bunlar benim hayatımı değiştirmez. Ama bir çiçeğin açışı, bir kurdun uluyuşu… İşte bunlar, ruhumu uyandırır. Modern insan, gürültüde boğulur; çünkü sessizliği seçmeye cesareti yoktur''

            Bunları ben demiyorum zamanında Walden Gölü kenarında yaşamaya giden Henry David Thoreau yazıyor. 1845 yılında R.W. Emerson'un Walden Gölü kıyısında ki arazisine bir kulübe inşa ederek iki yıl boyunca tabiatla içinde yaşadı. Bir çok münzevi gibi ömrünü geçirmedi ama burada yaşadığı zaman boyunca bir çok insana ilham veren yazılar yazdı. Sahip olmak ya da Olmamak kitabında ki şu satırları okuyunca tüm kalbimle hak verdim ;

 “Modern insan, ‘sahip olmak’ için yaşar. Daha çok para, daha çok eşya, daha çok bilgi… Ama ‘olmak’ için fedakârlık gerekir. Sahip oldukça yalnızlaşır, oldukça tükenir. Bir insan, bir televizyonu, bir arabayı, bir diplomayı sahiplendiğinde, kendini daha güçlü sanır. Ama aslında, o nesneler onu sahiplenir. Gerçek özgürlük, ‘olmak’tadır: Bir ağacı gerçekten görmek, bir insanı gerçekten duymak, bir acıyı gerçekten taşımak… Bunlar, sahip olunmaz; yaşanır. Ama yaşanmak için, sahip olduklarından vazgeçmelisin. Modern toplum, sana sürekli ‘daha fazla’ der; ama ‘daha az’ ile başlarsın özgürlüğe.”

                     Binlerce kez okuduk belki de böyle paragrafları. Hak verdik, doğru bulduk ama konforumuzdan, eşyalarımızdan, daha fazlasından vazgeçemedik hiç. Evlerimiz en az üç odalı olmalı, mutfak tezgahında çeşit çeşit elektrikli aletler olmalı çünkü hepsinin bir görevi var, kahve köşeleri ne güzel oluyor her kahve türünü yapan makineler var ki onlar da bizde olmalı, çamaşır makinesi neyse de bir de tepesine kurutmalar bindirdi, üst üste olmadan olmaz, çocuk odaları desen her çocuğa mutlaka bir tane lazım, her birinin envai çeşit oyuncakları olmalı, dolabı yatağı derken, daha durun ebeveyn yatak odaları ve giyinme odalarını anlatmadım.. Ben çok sıkıldım bunca eşyadan, odadan, üst üste sefer tası evlerden...

En azından bir yerinden yakaladım küçük yaşamın.

En azından eşyalarımın yarısını dağıttım..

En azından vazgeçemem dediğim en sevdiğim eşyaları başkalarına verdim. (mesela yıllarca biriktirdiğim kimselere ödünç bile vermediğim kitaplarımı )

                     Daha da azaltmak istiyorum eşyayı, giysiyi. Artık tek bir L koltuğumuz var. En küçük boydan yatak ve gardolap. Mutfak eşyalarını da baya bir verdim, ertelemiyorum en sevdiğim tabak, bardağı hep kullanıyorum. Kalan kitaplarımı kızım alsın isterim iş bulup ayrı yaşamaya başladığında..

Ben sadece bahçemi izleyerek yaşamak istiyorum ve sadece öyle yapıyorum.

Doğa devamlı devinim halinde. Pencere önünde dakikalarca etrafa bakıyorum, her günü farklı çünkü bahçede ki her bitkinin, pıtır pıtır her yere konan kuşların, ağaçların her anı çok farklı. Ülke ve dünyada ki tüm çirkinlikleri düşünmek istemiyorum, hatta haberim bile olmasın, sadece yavaş yaşamak, sessizlik, büyüyen bitkileri seyretmek, devamlı gelen iki kediyi sevmek, yan bahçede ki köpeklerin havlamasını duymak, esen rüzgarla birbirine karışan dallara bakmak hele yağmur da yağarsa çatımıza vuran ses..

Çok koşturmayın arkadaşlar..

Çok da yormayın kendinizi çocuklarınız, eşiniz için. Bunu yıllardır bu yolda ben söylüyorum ne garip iş işten geçtikten sonra. Koşturmadan da olmuyor şimdi ne diyeyim. Ben de kızım için çok endişelendim, ev-okul-kurs üçgeninde ömrümüz yollarda geçti. Tamam çocuğumuz için en iyisini istiyor ve yapmaya çalışıyoruz ve çok şükür şimdi de bakıyorum bunca çirkinlik içinde pırlanta gibi bir evlat yetiştirmişim ama çok da heba etmişim kendimi.

Neyse sağlık olsun, bundan sonra huzurla yaşayalım 🙏

Şu odanın fotoğrafını ekim başında gezerken Kütahya Emet ilçesinin Eğrigöz köyünde çektim. İkindi gibi adını daha önce duymadığımız bu köye gitmiştik. Köy meydanında ki caminin hemen önüne arabayı park ettik ve dışarı çıktık.

Baktık bir dede köşede oturuyor. Onunla tanışma, hoşbeş derken dede hanımına seslendi ''Akşama yemeği hazırla misafirimiz var '' dedi. Baktım bastonuyla bir nine zar zor geliyor, yok amca bizim yemeğimiz var falan dememize rağmen çok ısrar  edince tamam ben hazırlayayım hep beraber yeriz dedim. Çünkü teyzenin bize sofra kurması çok zor ve zahmetli olacak. Bir de yaşlı çiftin insana olan muhtaçlığımı görünce kalbim sızladı. Zaten o gece orada kalacaktık, zaten yemek yiyecektik bari bu dedeyle ve nineyle olalım..

Gezdiğimiz yerlerde karşılaşıp konuştuğumuz tüm yaşlıların en az ikişer üçer çocukları var aslında. Ama hepsi bir yerlerde kendi yuvalarını kurmuşlar, kendi dünyalarında. Onları bayramda seyranda görüyorlar, sonrası hep hasretlik.

Ömürlerimizin en verimli zamanını büyük çırpınmalarla geçiriyoruz, çocuklar için endişelerimiz ve çabalarımızla, kendi iş gücümüzle yıllar akıp gidiyor ve bir gün bakıyorsunuz ki karanlık bir oda da bir masanın başında suskun iki ihtiyar olmuşsunuz. Oda şanslıysanız eşinizle yaşlanmışsınızdır yoksa biri öldü mü ya da ayrılık olmuşsa tek başına..

Teyze yukarı da ki sedirde amca da yerde ki minderler de yatıyormuş. Yan tarafta bir de soba var. Daha odaları var ama tüm ömür burada geçiyor. Yelevizyon yok. Yatsıyı kıldığımız gibi yatıyoruz diyor. Bu tanıştığımız çift yine de şanslı çünkü ikisi birlikte yaşıyor. Bazen eşi ölmüş olanlara da rastladık, uzaklarda ki çocukları dillerinde tek başlarına kocaman evlerde, yalnız başına artık..

Hayatın o aşamasına gelmedik henüz. Ama ne zaman yaşlı birine görsem hüzünlenirim. Çocuklarının yakınlarında olanlar ne şanslı..

Bizim günlerimiz tamamen izole geçmiyor tabi ki. Artık kökleşmiş arkadaşlıklarımızla, bize rahatsızlık vermeyen, sohbetinden hoşlandığımız insanlarla görüşüyoruz. Dedikleri gibi ''az ama öz''..

Bu hafta içi iş çıkışı gelen arkadaşlarım oldu, oturduk hasret giderdik, sağolsunlar emekliliğimi kutladılar, sohbet muhabbet derken böyle geçti haftamız..

                                   Nakış yapmak iyileştiriyor sanki, daha doğrusu dinginleştiriyor. Hele ortaya bir şeyler çıkınca heyecanlanıyorsun, mutlu oluyorsun. Bunca iş yapınca birikiyor haliyle. Hediye vermeyi tercih etmiyorum çünkü o kadar emek verdiğin çok sevdiğin işini herkes sevmeyebiliyor. Alıp da kenara atılsın istemem ama arada satış yapıyorum . Böylece malzeme parası çıkıyor hem asıl kıymet verecek insanlara gidiyor. Yaptıkça biriktiriyorum bende. Belki bende hani şu belediyelerin stantlarında satış yapanlardan olurum. Tezgahı açar, gelenle gidenle tanışır konuşur, belki para da kazanırım. Hem yorucu iş de değil. Bazen değişik işler deneyimlemek güzeldir.

Haftam film izleme açısından verimli ama kitap okuma da eksik geçti. Birbirinden alakasız filmler bulup izledim. Hitchcook'un tüm filmlerini izledim sanıyordum ama The Trouble with Harry bilmiyordum. Diğer filmlerinin aksine eğlenceli bir film. Tam da sonbahar filmi, öyle güzel sarı turuncu renk cümbüşü var ki çok iyi geldi bu film.

Silent Friend kocaman bir ağacın altında geçen bir film. Ginkgo Biloba ağacını duymuş muydunuz? Mabet ağacı da deniyor çünkü devasa bir ağaç ve doğada erkek ve dişi halde bulunuyor. Hele sonbaharda ki halini görseniz keşke bütün şehirler de bu ağaç olsa. Bu  mabet ağacının şahit olduğu üç hayatı izliyorsunuz filmde. Bu kişiler de bitkilerle ilgili insanlar olunca film bir nevi belgesel tadında.

Peacock Alman filmlerinden. Baş kahraman işinde farklı özel hayatında farklı bir kişilik gösteren ve gerçek hayatında işinde yapamadığı kadar başarısız. Bir insanın ikilemlerini, iç savaşını değişik bir alanda ele alan izlenesi bir film.

The Assessment dispotik filmlerden biri. Ama ebeveyn olmak isteyenler otursun bir de bu açıdan izlesin derim. 

                       Biraz gezip dolaştığımız yerlerden görsel paylaşayım. Domaniç Topuk Yaylası Bilecik üzerinde harika bir lokasyon. Sonbahar da kesinlikle gezilmesi gerekli yerlerden bence. Piknik alanı da var, yürüyüş yolları ile bir gün çok güzel gezilir. Ama ne yazık ki piknik sonrası  etraf da dolu çöp konteynerleri olmasına rağmen pisti. Bunu da artık Türkiye gerçeği diye kanıksadık artık. 

                          Yukarıda anlattığım Eğrigöz Köyü. Tüm gezi boyunca  köpek sesleri eşliğinde en derin uyuduğumuz ama en soğuk -6 derece- geceyi yaşadığımız yerdi. Saat akşam 8 de yatıp hiç uyanmadan on iki saat uyumuştuk şu beyaz arabamızda. Sabah kalkıp biraz kalesine çıkalım dedik ama köydekiler bir şey yok gitmeyin deyince vazgeçtik. Tüm gece köpek seslerini de duyunca zaten gitmeyi de istemiyorduk aslında. Buraya geliş nedenimiz aslında bu kaleydi çünkü internette Kazıklı Voyvoda'nın bir dönem bu kalede hapsedildiği yazıyordu. Bizde merak edip buralara kadar gelmiştik.

Yine de buraya geldik bir işe yaramadı demiyorum çünkü her yolculuk benim için özeldir. Burada da bu yaşlı çifte konuk olacak ve güzel bir gece geçirecekmişiz..

Aslında dolu fotoğraf anlatılacak dolu olay var ama yazmak da zor.

Benden bu kadar ama hadi gelin izlemediyseniz Ege Köyleri gezimiz burada..